Şimdi öyle zor ki sensiz yarınlara gömülmek…

Sustum artık, küfretmez dilim. Sessizim tüm gecelere…
Sensizliğe haykırışlarım dindi ! Karanlığım gündüzlere…
Sonsuzluğa bakan gözlerim kapalı, körüm tüm görülenlere…
Sensiz, ruhumun hasret kokusu…

Munzur bir çocuk gibi tenimin buğusuna adını yazardı içimdeki bu sevda, içimi ısıttığında aşkın…
ama Şimdi damağımdan yakalamış birkaç soru işareti var, bizden geriye kalan.

Anlamaz kimse, haykırsam…
Duymaz kimse, anlatsam…
Bilmez kimse, göstersem…
Görmez kimse, ölsem…

Yaprak yaprak dökülür toprağıma göz yaşlarım.
Köklerim çürür yavaş yavaş, nemli topraklarım.
Kendi mezarımı kazdım.
Bembeyaz kefenime sarılırım.

Şimdi öyle zor ki sensiz yarınlara gömülmek…

Yitirdiğim kaç gün var sensizliğe uyanmam gereken ?