"Kimse yazmıyor mu?"

-Mürekkep kanser olmuş!

Kalemler kırılmış,

Kâğıttan gemiler sessiz dehlizlerde,

Bilinçsizce sürükleniyordu.

Bir kaptan, gök gürültüsüyle karışık,

Rüzgâr uğultusuna benzer bir melodi yükseliyordu...

"Kimse duymuyor mu?"

-Piyanolar dişlerini dökmüş!

Teller kopmuş,

Keçeden dudaklar kuyruk karanlığında,

Sessizce öpüşüyordu.

Biz, oryantal bir dans kıvraklığında,

Yoksul bir sükûnet eşliğinde ebruyu şekillendiriyordu...

"Kimse görmüyor mu?"

-Fırçalar tüylerini dökmüş!

Kenevir köklenmiş,

Kendinden geçen portreler ayaklar altında,

Acıyla inliyordu.

O minyatür, gölgesiyle barışık,

Ölümsüzlüğü andıran bir savaşçıyı andırıyordu...

"Kimse hissetmiyor mu ?"