Sus!

" Yorgunum… " dedikçe daha çok geliyor hayat üstüme…
" Korkuyorum ! " dedikçe daha çok kararıyor hava…
" Ölüyorum. " dedikçe daha çok sıkıyor boğazımı eller…
" Bitti. " dedikçe… Bitmiyor işte !

Kırık hayallerin parçaladığı umutlar…
Üstümde ağır bir umutsuzluk var. Gölgem yüklenmiş karanlığı, çırılçıplak…
Titrek mum alevinde üşür benliğim. Fare görmüş fil gibi belleğim, çok korkak!
Unutmak…

Yok olmuyor böyle, ne bu kafiye? Uyak !
Uymayak ulan, kifayetsiz kalsın anlamların. Sen bildiğin gibi yaz Birkan bırak !
Anlatacağın 3 parça. Hem de paramparça…
Toplarlar ardından nasılsa, sen iz bırak.
Anlat artık susma !
Çarp yüzlerine çığlıklarını.
Söyle, " Nefret ediyorum " de
Kahret gelmişine geçmişine ! Söv. Değişen tek harf mi batar göze ?
Bırak batsın, sanki kaç gemi kurtardın.
Kurtlanmışsın, delik deşik bedenin. Elbette ki batarsın. 
Yeter ! Kalk, yetti yerle bir olmuşluğun…

İz mi bıraktı üstünde hayat ? Karaya çal !
Senden çalanlara inat ve varlığın günah…
Tövbeler et, bir bir af dile.
Yalvar yakar !
Evet, cehennem alevi bu. Yakar ! Titrek mum alevi mi sandın ?
Evet, evet bilirim. Sandığın kilitli, görmedi mi sandın kimse seni ?
Saklandığın kuytular sandığın kadar derin mi ? 
Lan gürgen sandık ne kadar derin olabilir ki ?
Susma !
Konuş !
Cevap ver …
O da olmadı, yeter kendine gel !
Gel gitlerle aşındın, yıprandın hırpalandın.
Yıldın mı yoksa ?
Bir kan Yılmaz !

Sus !
Arı kovanı oldu içim.
Vızıltı, fısıltı, hırıltı…
Bitmek bilmeyen nefretler ile sardım çığlıklarımı. 
Sesimi kestim, kesik kesik nefesim !
Adımı haykırıp durma.
Kaç adım uzak benden bilir misin ?
Boş ver, unut gitsin !